home
artigianato gastronomia
folklore artigianato
artigianato religione
varie contatti
 
indietro
Poesie
LA PARTENZA R' L'EMIGRANT'
A gghiuorn' m' n' part',
nn' sacc' 'ndov' vack',
nu vas' a tutt' rack'
senz'art' a travaglià.

Madonna, ramm' aita,
r' me piagliat' cura,
ij' tengh' 'na paura,
ma vita aggia cangià.
E tu, cumbagna mia,
rammill' lu curagg',
lu voglij' fa nu sagg'
la via l'aggia tr'và.
E mamma, tu raggiona,
e nn' m' fa r'spiett',
tu nn' t' mett' a lliett',
cà bona t'aggia acchià.

E vuij' r' lu cuntuorn'
rat'm' lu cunfuort'
si nn' m' coglij' stuort'
nu juorn' aggia t'rnà.
Pò n'ata vota uard'
la vecchia mia capanna
e bbesc' 'ndà 'na banna
nu sguard' a s'sp'rà.
Ma appena so' 'ncamin'
'mbiett' sent' nu lagn',
r' besc' r' m'ntagn'
v'cin' alluntanà.
audio LA PARTENZA R' L'EMIGRANT'
Un pastore
Un pastore
LA PARTENZA DELL'EMIGRANTE
A giorni partirò,
non so per dove,
do un bacio a tutti,
io senza mestiere lavorerò.

Madonna, aiutami,
prenditi cura di me,
ho tanta paura,
ma devo cambiar vita.

E tu, compagna mia,
dammi il coraggio,
voglio fare un tentativo,
una soluzione devo trovar.
E mamma, tu ragiona
e non farmi dispetto,
non ammalarti
ché voglio trovarti in salute.
E voi che state intorno,
fatemi conforto
se tutto mi andrà bene
un giorno tornerò.
Poi guardo ancora una volta
la mia vecchia casupola in campagna
e vedo in un posto
uno sguardo che sospira.
Ma appena in cammino
sento un colpo al cuore,
vedo le montagne vicine
allontanarsi.
Canio Vallario (B'llin')
LA VECCHIA
La vecchia, s'ruta a la chianca,
lu ciel' lu guarda luntan',
lu fus' lu car' ra man'
cchiù stanca s' sent' a campà.
E penza a lu tiemp' r' fiur',
chi 'mbiett' p'rtava 'na rosa,
cuntenta s'nnava ca, sposa,
culur' p'trienn' cangià;
e quann' 'mp'rtegghia s'ngera,
r' ttrezz' e lu ricc' a la front',
l'amant' asp'ttava chi pront'
la sera p'rtava a bballà.
Frattant' lu sol' marina
lu gir' cunchiùr' a la terra,
lu cor' a p' egghia s' serra,
matina nn' po' cchiù t'rnà.
audio LA VECCHIA
.
.
Anziana che cuce
Anziana che cuce
LA VECCHIA
La vecchia, seduta su uno sgabello,
guarda il cielo da lontano,
il fuso le cade da mano,
ormai di viver è stanca.

E pensa al tempo fiorito,
quando legava al petto una rosa,
felice sognava che, sposa,
i colori sarebbero cambiati;

e quando pettina luminosa
le trecce ed i riccioli in fronte,
aspettava l'amante, che a sera
gentile la portava a ballar.
Intanto il sole tramonta
conclude il giro sulla terra,
il cuore per lei si serra,
mattina non può tornar più.
Canio Vallario (B'llin')
.